Official Statement ni Anna.
November 11, 2006 by luanikatherovician
2 beses ko pa lang nakitang umiyak na parang walang bukas ang aking kapatid.
Una ay yung nabanga ang aming kotse. Naalala ko pa iyon.. 4th year pa ako non tapos nasa St.Paul ako kasi may outreach ang four1 tapos dapat susunduin niya ako biglang nagulat ako kasi ang sumundo sa akin ay si tito ping..hay nasaan na kaya yung pesteng taxi driver na iyon.
Yung pangalawa ay nangyari ngayong linggo lang..
"Anna.wala na kami."
ang tagal nagregister sa utak ko iyon..Anong wala? Sinong wala na?
halos nawindang lahat ng taong nakapaligid sa inyong dalawa..pamilya,kaibigan,co faculty at students ng aking kapatid.
Yung tuesday sumasakit na ang ulo ko sa kakaisip ng rason kung bakit. Di ko maiwasan na isipin ang kalagayan ng aking kapatid sa UP…
Di ko alam kung anong magiging reaksyon ko. Hangang ngayon.
Di biro ang mahigit sa apat na taon na pagsasama.
Hangang ngayon di ko pa rin maintindihan kung bakit wala na kayo
Diba nga ayaw ko kayong nakikitang nagaaway.Kahit magmukha na akong ewan sa harapan niyo..di ako makatiis na kausapin kayong dalawa para pakiusapan na magbati kayo..
Kaya mahirap para sa akin na tanggapin ang realidad na wala na kayo.
Ate yo: Hanga ako sa iyo..wala pa sa 1/4 ng aking kalungkutan ang nararamdaman mo pero you strive to be strong. Alam ko na malalampasan mo rin iyan.nandito lang kami para sa iyo..darating rin ang oras na magiging masaya ka.Masaya ako dahil nakakangiti ka na…sabi ko nga sa iyo." There would always be better days..:)"
Kuya David: Maraming Salamat. Salamat sa pagmamahal mo sa akin bilang iyong younger sister at salamat na rin sa mga araw na pinaligaya mo ang aking kapatid.
Ngayon nasabi ko na ang gusto kong sabihin..
It’s time for me to move on..:)
and i guess it’s time for you 2 to move on..:)
One step at a time.
Sa uulitin
